SERÇENİN GÖZYAŞLARI

O gün erken uyanmıştı. İçinde her zamankinden farklı birşeyler

vardı; sevgi mi deseydi buna yoksa başka birşey mi bilemiyordu...

Ama iki yıldan beri içinde tertemiz bir sevgiden başka birşey yoktu

ki! Yine de bu günkü farklıydı içinde sevinç, sevgi ve heyecan

karışmıştı... O nedenle güne nasıl başlasam diye düşünürken içi içine

sığmıyordu. Çocuğun duyguları gibi gün de çok farklıydı, çok

özeldi.Bugün dünyanın en kutsal, en güzel duygusunu paylaşanların

günüydü; yaşamın amacı olan duyguyu paylaşanların günü... Çocuk

bunun için, o taptığı, kendinden fazla değer verdiği, tarif edilmesi

istenildiğinde tarif edemediği kadar büyük bir sevgiyle sevdiği kıza

nasıl bir armağan alacağını düşünüyordu: Şöyle kocaman ve sevimli bir
tavşan? Ama bu olmazdı, kıza doğum gününde almıştı bunu. Peki ya

çok güzel ve değerli bir kolye? Bu olabilir diye düşündü. Ama bu da

olmazdı, alacağı hediyenin kıza kendi parasından çok tertemiz

sevgisini anlatmasını istiyordu o... Uzun uzun düşündü; bu nasıl bir

hediye olmalıydı? Sonra bir ışık belirdi zihninde: Kiristal bir gül! Bu

çok güzel bir fikirdi! Hemen hazırlandı ve mağaza mağaza gezmeye

başladı. Hayalinde oluşturduğu o hediyeyi aramaya başlamıştı.

Saatlerce aradı ama böyle birşey bulamadı hiçbiryerde...

Umutsuzluğa kapılmış kız arkadaşının yanına gidiyorken; sokakta çok

tatlı, ufacık bir kızın elinde koskoca bir sepetle gül sattığını gördü.

Onun istediği kristal bir güldü; hiç solmaması için... Yine de ufacık

bir çocuğu mutlu ederek alınacak bir hediyenin daha değerli olacağını

düşündü ve bütün sepeti satın aldı. Bu arada sevdiği kızdan çağrı

gelmişti. Yarım saat sonra orada olacağını belirten bir mesaj attı ve

yoldan geçen taksiyi durdurdu çocuk. Gideceği yeri şoföre söyledi ve

yine hayallere daldı... Kimbilir ne kadar mutlu olacaktı "biriciğim"

diye hitap ettiği, uğruna şiirler yazdığı, herşeyden önemlisi sevdiği o

kız. Bu hayaller içinden bir ara sıyrıldı ve arabanın süratlendiğini

fark etti. Ama bu sorun değildi aksine daha iyiydi çünkü biriciğine

daha kısa sürede kavuşacaktı. Tekrar daldı düşüncelere...Ani bir

fren sesi ve kulakları sağır eden bir gürültüyle kendini bembeyaz bir

yolda buldu. Hertaraf bembeyazdı ve kendinden başka hiçkimse

görünmüyordu ortalıkta... Ölmüş olmalıydı... Ama neden bugün?

Neden biriciğini göremeden? Derken yanında beliren melek ona

cehenneme gideceğini söyledi. Çocuk hiçbir tepki vermemişti sadece o

üzgün gözlerini çok uzaklarda biryerlere odaklamış, meleğin

söylediklerini dinliyordu... Cehennem kapısına geldiklerinde melek son

sözlerini ve son dileğini istedi ondan. Çocuk, az önce uzaklıklara

meydan okurcasına sonsuzluğa dikmiş olduğu gözlerini bu kez meleğin

gözlerine dikti ve "son bir kez onu görmek istiyorum" dedi. Melek

şaşırmıştı. Çünkü bugüne kadar hiçkimse "günahlarımı affedin"

sözlerinden ya da "cennete gitmek" dileğinden başka hiçbir dilekte

bulunmamıştı. Gerçi çoğunun dilekleri kabul edilmemişti... Ama bu

çocuk az da olsa cehennemden kurtulma şansını geri çevirip; ölmeden

önce sevdiği kızı görmek istemişti... Biraz beklemesini söyledi ona ve

ortalıktan kayboldu. Çocuk tek başına kapıda beklerken, melek

çocuğun cehenneme gitme sebebine baktı: kitapta "bir insanı büyük

yaratıcıdan çok sevmiş ve o na tapmış..." yazıyordu. Melek çılgına

döndü; bu nasıl bir şeydi? Nasıl bir duyguydu, sevgiydi? Tekrar

çocuğun yanında belirdi ve dileğinin kabul edildiğini söyledi. Aynı anda

çocuk kendini "biriciğinin" yanında buldu: kız oturmuş, ağlıyordu...

Derken bir polis elinde bir sepet gülle gelip; kıza ismini sordu ve bu

güllerin kendisine ait olduğunu, sepetteki kartta onun isminin yazdığını

söyledi. Kız şaşkın bir biçimde sepete baktı ve bir kısmı kanlanmış

olan güllerin arasından kartı aldı; okumaya başladı. Kartta: "Bu

gülleri gözyaşlarımla yıkamak istedim ama böyle mutlu bir günde

ağlamamın yanlış olacağını düşünerek yanlarına sevgimi koyarak sana

getirdim..." yazıyordu. Bir de not düşülmüştü: "Biriciğim, bu bizim

ölümsüz sevgimizin ikinci yılı. Ve bu iki yıl içinde hayatımın en mutlu

günlerini geçirdim. Ama bu iki yıl değil, önümüzdeki yüzyıllar ne seni,

, bana unutturmaya ne de benden ayırmaya yetmeyecek. Ben kadere

inat bir gün ölsemde, yine seni herşeyden çok seveceğim..." Kız

bunları okuduktan sonra acı bir çığlık attı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya
devam etti... Çocuk "yeter!" diyerek gözlerini ve kulaklarını kapadı.

Ne kızın gözyaşlarını görmek istiyordu ne de hıçkırıklarını duymak.

Çünkü bunlar ona çok büyük bir acı veriyordu... Ve gözlerinden

yaşlar süzülmeye başladı... Bütün bunlar olurken çocuğu izleyen

melek, çocuğun ağladığını görünce: "Bu olanaksız! Bir ruh ağlayamaz,

bu imkansız!" diye bağırmaya başladı. "Yüce Allah'ım, nedir bu?" diye

haykırdı. Her taraf birden karardı ve kulakları sağır eden bir ses

duyuldu: "Bu sevgidir! Ben insanları yaratırken onlara güzel duyguları

bahşettim ve onlarda sevgiyi yarattılar. Kimi parayı, kimi başarıyı,

kimi eşini dostunu sevdi. Ama bu çocuk benim yarattığımı benden bile

fazla sevmiş... Onu affediyorum. Ama cennete alamam

oradakilerede bu ölümsüz sevgiyi bulaştırmasını istemiyorum. Ne

dileği varsa söylesin, yerine getirin!" Melek çekine çekine çocuğa

yaklaştı ve "Yaratıcımız seni bağışladı ne dileğin varsa yerine

getireceğiz" dedi. Çocuk ıslak gözlerle Ona bir serçe olarak dünyaya

gitmek istediğini söyledi. Melek birkez daha şaşkına döndü ve neden

bir insan olarak değilde bir serçe olarak gitmek istediğini sordu:

Çocuk:"Ben artık onun ve ailemin, sevdiklerimin gözünde bir ölüyüm.

Şimdi tekrar karşılarına çıkıp ben ölmedim, bakın yaşıyorum demem

daha büyük bir yıkım yapar onların duygularında. Onlara daha fazla

acı çektirmek istemiyorum. Bir serçe olarak gidersem herzaman,

uzaktan da olsa biriciğimin yanında olabilirim; geceleri uyurken

penceresinin camından o tatlı yüzünü izleyebilirim..." dedi ve dileği

gerçekleşti. Tekrar yaşama dönmüştü ve önceden hep yapmak

istediği gibi özgürce gökyüzünde uçabilirdi. Ve kanatlarını çırpmaya

başladı. Hemen sevdiği kızın evine gitti; odasının camının önündeki

ağacın dallarından birine kondu ve onu izledi... Günler, aylar böyle

akıp gitti... Minik serçe, kız nereye giderse hep onunla birlikte

gitti... Şimdi aradan iki yıl geçmişti ve kız iki yıldan beri ilkdefa

gülmüştü. Karşısındaki yakışıklı gencin anlattıkları onu güldürmeyi

başarmıştı... Kız eve döndüğünde yatağına uzandı; uzun uzun, kara

kara birşeyler düşündü... Sonra çok sevdiği ve acısını kalbinde

taşıdığı çocuğun resmini eline aldı, uzun uzun baktı ve kendi kendine

konuşmaya başladı: "Nerdesin? Seni çok özledim... Zaman hiç

geçmedi sen yokken yanımda... Şimdi biriyle tanıştım; bir haftadır

onunla buluşuyoruz... Biliyormusun; senden sonra ilk defa beni

güldürmeyi başaran o oldu... Hatırlıyormusun; iki yıl önce bu gün sen

bana bir sepet gül ve onların yanında bir kart vermiştin... Kartta;

"Seni iki yıl sonra değil, yüzyıllar boyunca bile unutmayacağım..."

yazıyordu... Ama ben bunu başaramadım, aşkımıza sadık kalamadım;

onu seviyorum..." dedi ve bunları söylerken de gözyaşları boşaldı;

yanaklarından süzülerek... Bütün bu olanları camın ardından izleyen

minik serçenin kalbine birşey saplanmıştı ve gözleri dolmuştu...

Derken melek beliriverdi karşısında:" Sakın ağlama, biliyorsun

serçeler ağlarsa ölür..." dedi. Ama minik serçe sevdiği kıza son

birkez daha doya doya bakarak gözyaşlarını serbest bıraktı...

Bu defa yaratıcı, çocuğu affetmedi. Ama hiçbir günahı olmadığı için

cehennneme de atamadı, Onun cennete de girmesini istemiyordu

yaratıcı... Ve çocuğu gökyüzüne hapsetti... İşte o günden bu güne,

nezaman bir aşık üzülse gökyüzündeki bütün serçeler ağlar.

ALINTIDIR